بدترین درد به روایت یکی از دوستان

بد ترین درد این نیست که عشقت بمیره.....بدترین درد این نیست که به اونی که دوستش داری نرسی.....بدترین درد این نیست که عشقت بهت نارو بزنه..........بدترین درد این نیست که عشقت ندونه دوستش داری.......بدترین درد اینه که دستشویی داشته باشی اما دستشویی اون ورا نباشه

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم. گر چه در خود شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند. طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

دوستان به خدا بی وفایی نکنید. با دل شکسته جدایی نکنید

یا وفا کنید تا اخر عمر. یا از اول اشنایی نکنید

سلام امروز میخوام واستون یه داستان واقعی رو که از یه وب سایت معتبر گرفتم براتون بزارم.

حتما بخونین.خیلی جالبه.

توي شهر اصفهان دختري زندگي مي كنه به نام سميرا. يه روزي شعر مي گفته. كه اگه كسي مجله هاي 2 سال قبل را داشته باشه؛ شايد اونا رو خونده باشه.....پر از عشق و اميد
سميرا خانم فقط 15 سال داشت كه توي چت با پسري آشنا شد. پسري 18 ساله به نام آرش.
چند وقتي با هم چت مي كردند تا بيشتر با هم آشنا بشن. بعد يه روزي قرار گذاشتن همديگه رو ببينن..... بله ديدن.شايد خيلي عجيب باشه. اما از هم خوششون اومد. دوستيشون شروع كرد به ريشه گرفتن. تا اينكه شد يه عشق واقعي. سميرا كه تا بحال نتونسته بود عشق رو به اين خوبي درك كنه. ديگه كاملا عاشق شده بود شايد طوري كه حتي اونو از پدر و مادر خودش بيشتر دوست داشت. اونا زندگيشون شده بود با هم بودن. با عشق هم زندگي كردن. سميرا رو ديگه از اين شادتر نميشد ديد. روزايي كه مدرسه ميرفت مي دونست اگه زنگ مدرسه بخوره يكي پشت دره كه هميشه با يه شاخه گل مياد ديدنش. شاخه گل رو از اون مي گرفت و با هم مي رفتن بيرون. ديگه از زندگي هيچ چيز نميخواست. فقط وقتي مي خوابيد به ياد فردا بود كه بازم آرش رو ببينه. عشق اونها به حدي رسيد كه ديگه هيچكي نتونست اونها رو از هم جدا كنه و همين باعث شد كه خانواده آرش و سميرا با هم آشنا بشن و ديگه كسي نمي گفت كه چرا اين 2 تا با همن. تنها چيزي كه اونها رو از هم جدا مي كرد تاريكي شب بود. روزها گذشت. يه روز از روزاي خدا آرش تصميم گرفت بره مسافرت شمال. و بدرقه آرش گريه هاي سميرا بود. تا اينكه دوباره برگرده. يك هفته. اما اين يك هفته براي سميرا به اندازه يه دنيا بود .اما آرش رفت وتنها كار انتظار بود. بالاخره يك هفته تموم شد. و آرش داشت برمي گشت خونه. سميرا منتظر زنگ تلفنش بود كه بره ببينتش. ناگهان تلفن زنگ زد. سميرا بي اختيار به سمت تلفن رفت. تو دلش يه شور عجيبي مي زد. نه آرش نبود. مامان آرش بود. اما چرا اينجوري؟ مامانش داشت گريه مي كرد اما چرا؟سميرا ديگه طاقت نداشت؛ پرسيد. ولي كاش نپرسيده بود. گوشي تلفن از دستش افتاد. تكون نمي خورد. انگار كه برق گرفته باشتش. بله؛ متاسفانه آرش توي جاده شمال توي برگشت از اين جاده تصادف كرده بود و دچار ضربه مغزي شده بود...... و توي بيمارستان در حالت كما بود. مامان باباي سميرا اونو بردن بيمارستان. اما سميرا هنوز توي اين دنيا نبود. انگار كه اون ضربه مغزي شده بود. رفت توي اتاق آرش. يه نگاه به آرش كرد كه عين يه فرشته خوابيده بود يه نگاه به تك گل سرخي كه اونجا بود. به ياد خاطراتش افتاد. ياد همون گل سرخ كه روزي آرش اونو به سميرا هديه مي داد. به ياد اون روزايي كه كنار سي و سه پل سميرا شعري براي آرش مي خوند...
حالا سميرا 17 سالشه. هيچ وقت نتونسته بود خاطره آرش رو از ياد ببره. سميرا اون دختر شاد و سر حال كه هميشه شعرايي مي گفت كه طراوتش باعث شادي همه مي شد. حالا بازم شعر ميگه ولي شعري غمگين و ديگه هيچ وقت اين شعرا رو جايي نمي فرسته و به هيچكي نميده و ميگه اين شعرا بايد جايي برن كه آرش رفت.....

دقايقي تو زندگي هستن كه دلت براي كسي اونقدر تنگ ميشه كه مي خواي اونو از رويات بكشي بيرون و توي دنياي واقعي بغلش كني

رويايي رو ببين كه مي خواي ، جايي برو كه دوست داري ، چيزي باش كه مي خواي باشي ، چون فقط يك جون داري و يك شانس براي اينكه هر چي دوست داري انجام بدي

بهترين دوست اون دوستيه كه بتوني باهاش روي يك سكو ساكت بشيني و چيزي نگي و وقتي ازش دور ميشي حس كني بهترين گفتگوي عمرت رو داشتي